Mapowanie korozji za pomocą radiografii cyfrowej polega na prześwietleniu badanego obiektu promieniowaniem jonizującym i analizie uzyskanego obrazu. Obraz przechwytywany jest przez detektor cyfrowy i następnie analizowany za pomocą oprogramowania. Metoda ta, zgodnie z normami PN-EN ISO 20769-1:2018-12 oraz PN-EN ISO 20769-2:2018-12 pozwala na ocenę ubytków korozyjnych na zewnątrz oraz wewnątrz badanych obiektów. Badania można przeprowadzić bez usuwania izolacji na pracujących urządzeniach
Mapowanie korozji technikami radiografii cyfrowej realizowane jest na rurach stalowych. Oprócz konwencjonalnego znaczenia, metoda obejmuje sprawdzenie innych cylindrycznych elementów, takich jak walczaki kotłów i zbiorniki ciśnieniowe pod kątem wad spowodowanych eksploatacją, takich jak wżery korozyjne, uogólniona korozja i erozja. Metoda pozwala na realizację badań na pracujących instalacjach bez konieczności demontażu izolacji i opróżniania rurociągów. Uzyskane wyniki umożliwiają zaplanowanie z odpowiednim wyprzedzeniem prac remontowych na instalacjach oraz oszacowania okresów bezpiecznej eksploatacji urządzeń.
|
Numer normy |
Nazwa |
|
PN-EN ISO 5579:2014-02 |
Badania nieniszczące -- Badania radiograficzne materiałów metalowych z zastosowaniem błon i promieniowania X lub gamma -- Zasady podstawowe |
|
PN-EN ISO 20769-1:2018-12 |
Badania nieniszczące -- Badania radiograficzne osadów korozyjnych w rurach za pomocą promieniowania X i gamma -- Część 1: Radiografia tangesowa |
|
PN-EN ISO 20769-2:2018-12 |
Badania nieniszczące -- Badania radiograficzne osadów korozyjnych w rurach za pomocą promieniowania X i gamma -- Część 2: Badanie przez dwie ścianki |
|
PN-EN ISO 19232-5:2018-10 |
Badania nieniszczące -- Jakość obrazu radiogramów -- Część 5: Liczbowe wyznaczanie nieostrości obrazu i podstawowej rozdzielczości przestrzennej za pomocą wskaźników jakości obrazu typu podwójny pręcik |